Πολιτική

Το όραμα του Καποδίστρια Οδηγός Εστί -Γράφει ο Θεόδωρος Παπαθεοδώρου

Διάβασα κάπου ότι ο Καποδίστριας είχε το όραμα να καταστήσει το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος ουδέτερο, αναγνωρισμένο από όλους ως ιερό χώρο πνεύματος και πολιτισμού. Οι μελετητές του έργου και της σταδιοδρομίας του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδος μπορούν εύκολα να πιστοποιήσουν την αλήθεια για το ζήτημα και να αποδείξουν ότι το συγκεκριμένο όραμα δεν αποτελούσε ξένο στοιχείο ως προς την διπλωματική πορεία αλλά και τον χαρακτήρα του ανδρός. Είναι άλλωστε γνωστό ευρύτερα πια ότι ο Καποδίστριας ήταν ένθερμος και γνήσιος πατριώτης με οξύ πνεύμα και τεράστια πολιτική εμπειρία και γνώση σχετικά με τους συσχετισμούς δυνάμεων της εποχής του ενώ η καθοριστική εμπλοκή του στην διευθέτηση των πολιτικών και εθνικών ζητημάτων της Ελβετίας, συμπεριλαμβανομένης και της ουδετερότητας αυτής της χώρας, είναι βέβαιον ότι του έδωσαν την πρώτη ύλη για να μπορεί να σκέφτεται κάποια παρόμοια ενδεχομένως εφαρμογή και για την Ελλάδα.

Η δική μου τουλάχιστον εντύπωση, αν και δεν είμαι ειδικός, είναι ότι ο εξαίρετος αυτός διπλωμάτης και πολιτικός έχοντας την προηγούμενη εμπειρία της Ελβετίας η οποία και με την συμβολή του κατόρθωσε να έχει βιώσιμο πολιτικό σύστημα και να επιτύχει ουδετερότητα στους πολέμους με βάση διεθνείς συνθήκες, πίστεψε πως ως κυβερνήτης της Ελλάδας δεν θα είχε να προσφέρει τίποτα πιο σημαντικό σε αυτόν τον ταλαίπωρο λαό από μία θεσμική ουδετερότητα που θα βασιζόταν πάνω σε αυτό που η Ελλάδα εξέφραζε για τον δυτικό πολιτισμό και τον τότε κόσμο. Και πράγματι, παρά τις όποιες απόψεις επί του θέματος ή την άμετρη ίσως φιλοδοξία που χαρακτηρίζει σύμφωνα με κάποιους ένα τέτοιου είδους εθνικό όραμα, τι περισσότερο θα μπορούσε να προσφερθεί στον Ελληνικό λαό από έναν ηγέτη; Τι πολυτιμότερο θα μπορούσε να επιτευχθεί;

Δυστυχώς σήμερα έχουμε την δυνατότητα πια να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι για πάρα πολλούς και πολύπτυχους λόγους που δεν είναι της παρούσης να αναφερθούν, πόσο δε μάλλον να αναλυθούν, ούτε ο Καποδίστριας ούτε οι κατοπινοί ηγέτες αυτής της χώρας αφέθησαν, μπόρεσαν ή θέλησαν να ακολουθήσουν μία κατεύθυνση προς την εκπλήρωση της οραματικής ιδέας της ουδετερότητας. Και όμως, θα ήταν χρήσιμο να φανταστεί κανείς τα οφέλη που θα είχε κάτι τέτοιο αν γινόταν πραγματικότητα. Τα οφέλη σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό, πολιτικό επίπεδο, τα οφέλη σε σχέση με την ασφάλεια, την ευημερία, την ανάπτυξη.

Η Ελλάδα κέντρο πνεύματος, επιστημών και πολιτισμού! Η Ελλάδα ουδέτερη χώρα αιώνιας ειρήνης! Η Ελλάδα χωρίς την ανάγκη συνεχούς εξοπλισμού! Μα δεν είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε κανείς να φανταστεί; Και μήπως άραγε δεν θα το άξιζε αυτός ο τόπος που είναι γεμάτος από τα αρχαία απομεινάρια των πολιτισμών, που φωτίζεται απολλώνια από τον ολόλαμπρο ήλιο και βρέχεται από την θάλασσα μήτρα του δυτικού κόσμου και των πολιτισμών της εγγύς ανατολής; Δεν θα το άξιζε η γέννα τούτη των επιστημών και της ένωσης των θρησκειών; Η πατρίδα του Αριστοτέλη, του Σωκράτη, του Πλάτωνα, η γη της φιλοσοφίας, του κάλλους, της αρμονίας; Δεν θα το άξιζε; Δεν θα το αξίζαμε όλοι εμείς;

Είναι αλήθεια ότι θα μπορούσε να αντιτείνει εύστοχα κάποιος πως η ιστορική μας διαδρομή μετά την περίοδο Καποδίστρια φανερώνει πως δεν υπήρχαν προυποθέσεις για μία πορεία όπως αυτή που περιγράφω παραπάνω, πως μετεπαναστατικά ακολούθησαν πολιτειακές μεταβολές, δόθηκε προτεραιότητα σε ζητήματα απελευθέρωσης αλύτρωτων αδερφών από τον οθωμανικό ζυγό, προέκυψε η μεγάλη ιδέα ως διαρκές εθνικό ζητούμενο και άλλα πολλά. Επίσης θα ήταν πολύ λογικό να επισημάνει κάποιος πως η Μελίνα Μερκούρη τόλμησε απλώς επίμονα να ζητήσει την επιστροφή των κλεμμένων μαρμάρων του Παρθενώνα από την Αγγλία και αντιμετωπίστηκε ως λαικίστρια και εθνικίστρια από τους Άγγλους ενώ μετά από δεκαετίες δεν έχει γίνει εφικτή η επιστροφή!

Ποιός λοιπόν από τους ξένους θα έπαιρνε ποτέ στα σοβαρά Ελληνικά αιτήματα και πολιτικές που θα διεκδικούσαν απείρως πιο σημαντικά πράγματα όπως η ουδετερότητα; Ναι, όντως δεν θα είχα αντιρρήσεις σε τίποτα από όλα αυτά. Θα ήμουν τρελός και εγώ και όποιος άλλος θα υποστήριζε ότι το όραμα της ουδετερότητας είναι σήμερα ρεαλιστικό. Θα ήταν ανεδαφική η οποιαδήποτε προσέγγιση που δεν θα λάμβανε υπόψη της την ιστορική πορεία του κράτους μας και τα γεγονότα. Το όραμα ωστόσο του Καποδίστρια όχι μόνο δεν θα πρέπει να ξεχαστεί ή να εξακολουθεί να απουσιάζει, (σκοπίμως ή όχι απουσιάζει;;), από την ιστορική εκπαίδευση των νέων, αλλά θα πρέπει κατά την γνώμη μου να αναδειχθεί από την αρχή ως σπουδαίος εθνικός οδηγός. Και αυτό το λέω επειδή το όραμα εκείνο εμπεριείχε την ουσία της ύπαρξης της Ελλάδας.

Τις επιστήμες, το πνεύμα, τον πολιτισμό. Ο πρώτος κυβερνήτης της χώρας μας έδωσε μία μεγάλη παρακαταθήκη. Μας άφησε την ουσιαστική κατεύθυνση, ακόμα και αν ο στόχος εθεωρείτο ή θεωρείται ανέφικτος. Και θα πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε. Διότι υπάρχουν τέτοιες σύγχρονες δυνατότητες σε επιστημονικό, πνευματικό, πολιτιστικό επίπεδο σε αυτή την γη που σε συνδυασμό με την ανάδειξη της αρχαίας, Ελληνιστικής και βυζαντινής κληρονομιάς της, μπορούν να κάνουν θαύματα! Τα θαύματα άλλωστε ήταν, είναι και θα είναι πάντοτε στοιχεία της διαδρομής μας. Το όραμα λοιπόν του Καποδίστρια οδηγός εστί! Για όλους εμάς. Εύχομαι κάποτε και για εκείνους που μας κυβερνούν.

Related posts

Απόστολος Κατσιφάρας: «Κοντά στον πολίτη με έργα, όχι λόγια»- Περιοδεία σε Χαλανδρίτσα και Βασιλικό

4press

Ο σκόπελος των ΕΛΤΑ λόγω της οικονομικής τους ασφυξίας πονοκέφαλος για τον Κυριάκο Πιερράκη

4press

Πέτσας: Μπορεί η άρση των μέτρων να ξεκινήσει από το άνοιγμα καταστημάτων & σχολείων -Ανακοινώσεις την επόμενη εβδομάδα από τον Πρωθυπουργό

4press