Στο επίκεντρο έντονης κριτικής και προβληματισμού βρίσκεται το κυβερνητικό μέτρο για τη 12μηνη αναστολή των πράξεων αναγκαστικής εκτέλεσης προς τους πληγέντες των πρόσφατων πυρκαγιών, καθώς στην πραγματικότητα πρόκειται για «παράταση αγωνίας» που δεν αγγίζει την ουσία του προβλήματος.
Η εξαγγελία του οικονομικού επιτελείου για το πάγωμα πλειστηριασμών, κατασχέσεων και εξώσεων για ένα έτος προσφέρει αναμφίβολα μια άμεση ανακούφιση στους ανθρώπους που είδαν τις περιουσίες τους να μετατρέπονται σε στάχτη. Ωστόσο, η τεχνική και νομική πραγματικότητα πίσω από την απόφαση αποκαλύπτει ότι η «στήριξη» αυτή λειτουργεί περισσότερο ως χρονική μετάθεση του οικονομικού βάρους παρά ως οριστική διευθέτηση.
Το βασικό σημείο τριβής εστιάζεται στο γεγονός ότι η αναστολή δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση διαγραφή ή έστω μερική μείωση των οφειλών. Το χρέος των πυροπλήκτων προς τράπεζες, servicers και Δημόσιο παραμένει ακέραιο. Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, σύμφωνα με χρηματοοικονομικούς αναλυτές, είναι η πορεία των τόκων: χωρίς μια ρητή, καθολική νομοθετική παρέμβαση που να «παγώνει» και τον εκτοκισμό, οι τόκοι υπερημερίας συνεχίζουν να συσσωρεύονται. Αυτό σημαίνει ότι μετά το πέρας των 12 μηνών, οι οφειλέτες θα βρεθούν αντιμέτωποι με ακόμη μεγαλύτερα ποσά, καλούμενοι να αποπληρώσουν δάνεια για ακίνητα που ενδεχομένως δεν υπάρχουν πια.
Το μέτρο, αν και αναγκαίο για την αποφυγή μιας άμεσης κοινωνικής έκρηξης στις πληγείσες περιοχές, αφήνει ανοιχτό το τοπίο για την επόμενη ημέρα. Μόλις εκπνεύσει η προθεσμία, οι πιστωτές διατηρούν το νόμιμο δικαίωμα να επανεκκινήσουν τις διαδικασίες εκποίησης από το σημείο ακριβώς που σταμάτησαν.
Αν και το πακέτο κρατικής αρωγής περιλαμβάνει παράλληλα μέτρα, όπως την εξάμηνη αναστολή φορολογικών υποχρεώσεων και τη στεγαστική συνδρομή για την ανακατασκευή κτιρίων, η αγορά επισημαίνει ότι ένας χρόνος δεν επαρκεί για την οικονομική και ψυχολογική αποκατάσταση ενός νοικοκυριού ή μιας επιχείρησης. Για την πλειονότητα των πληγέντων, η αναστολή μοιάζει με μια κυνική αντίστροφη μέτρηση: καλούνται μέσα σε 365 ημέρες να ορθοποδήσουν σε καμένη γη, ώστε στη συνέχεια να είναι σε θέση να διεκδικήσουν μια βιώσιμη ρύθμιση, προκειμένου να μη χάσουν ό,τι απέμεινε από την περιουσία τους
