Τρύφωνας Ιωαννίδης, Αρτοποιός - ΔιακοπτόΤην προηγούμενη εβδομάδα βρεθήκαμε έξω από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, προσπαθώντας να βρούμε λύση σε ένα πρόβλημα που για τον παραδοσιακό αρτοποιό έχει γίνει πλέον βραχνάς.
Στη συνάντηση που είχαμε με εκπρόσωπο του Υπουργείου, μας ειπώθηκε ότι θα εξεταστεί το θέμα των 100 εκατομμυρίων ευρώ που έχουν προβλεφθεί για την επιδότηση του ενεργειακού κόστους των ενεργοβόρων επιχειρήσεων.
Με απλά λόγια, πρόκειται για χρήματα που προορίζονται να μειώσουν μέρος της επιβάρυνσης από το υψηλό κόστος ενέργειας για επιχειρήσεις που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες ενέργειας.
Και εδώ βρίσκεται το δικό μας ερώτημα:
Γιατί η στήριξη μπορεί να φτάνει στις μεγάλες ενεργοβόρες επιχειρήσεις, αλλά τόσο δύσκολα φτάνει στις μικρές βιοτεχνικές επιχειρήσεις;
Εμείς ζητήσαμε να εξεταστεί ένας δικαιότερος τρόπος κατανομής, ώστε ένα μέρος αυτής της στήριξης να φτάσει και στους μικρούς βιοτεχνικούς φούρνους, που καθημερινά παλεύουν με το ίδιο ενεργειακό κόστος και προσπαθούν να κρατήσουν τις επιχειρήσεις τους ανοιχτές.
Περιμέναμε.
Και τι είδαμε στις τελευταίες εξαγγελίες;
Πάλι απ’ έξω.
Για έναν παραδοσιακό φούρνο, η ενέργεια δεν είναι μια απλή λειτουργική δαπάνη. Είναι βασικό κομμάτι της καθημερινής λειτουργίας του.
Ρεύμα για τα ψυγεία, τα ζυμωτήρια, τα μηχανήματα και τον φωτισμό.
Πετρέλαιο ή φυσικό αέριο για να ανάψει ο φούρνος τα χαράματα και να ψηθεί το ψωμί.
Ένας μέσος φούρνος που κάποτε μπορούσε να έχει έναν λογαριασμό ενέργειας της τάξης των 1.000–1.500 ευρώ, σήμερα μπορεί να βρίσκεται στα 1.500–2.000 ευρώ και πάνω.
Και το πετρέλαιο που κάποτε κόστιζε περίπου από 1,20 ευρώ το λίτρο, σήμερα έχει φτάσει σε επίπεδα γύρω στα 2 ευρώ και πάνω.
Κι όμως, η τιμή του ψωμιού παραμένει περίπου στα 1,20–1,30 ευρώ.
Γιατί ο μικρός αρτοποιός ξέρει πολύ καλά τι περνάει η οικογένεια που μπαίνει στον φούρνο.
Ξέρει ότι ο καταναλωτής θα περιορίσει την πίτα, το κουλούρι, το πρωινό απ’ έξω. Το ψωμί όμως θα προσπαθήσει να το αγοράσει.
Γι’ αυτό και κρατάμε την τιμή όσο μπορούμε χαμηλά.
Την ίδια στιγμή, εμείς προσπαθούμε να κρατήσουμε τα μαγαζιά μας με νύχια και με δόντια.
Τα τελευταία χρόνια έχουν κλείσει πάρα πολλά μικρά αρτοποιεία και, αν αυτή η κατάσταση συνεχιστεί, ο κίνδυνος για νέα λουκέτα είναι πραγματικός.
Αυτό που ζητάμε είναι ίση μεταχείριση και μια ουσιαστική αντιμετώπιση του ενεργειακού κόστους που έχει γονατίσει τις μικρές βιοτεχνικές επιχειρήσεις.
Μας είπαν ότι θα εξετάσουν τα 100 εκατομμύρια και ότι θα δουν πώς μπορεί να υπάρξει δικαιότερη κατανομή.
Εμείς περιμένουμε να δούμε αν αυτή η υπόσχεση θα γίνει πράξη — και πότε.
Γιατί ο φούρνος της γειτονιάς δεν είναι απλώς μια επιχείρηση.
Είναι ο άνθρωπος που ξυπνάει τα χαράματα, είναι η καθημερινή επαφή με τον καταναλωτή, είναι ένα κομμάτι της ίδιας της γειτονιάς.
Ο παραδοσιακός φούρνος ήταν, είναι και θα παραμείνει ο φούρνος της γειτονιάς.
Αρκεί να μπορέσουμε να κρατήσουμε τις πόρτες μας ανοιχτές.
Γιατί στον φούρνο της γειτονιάς εδώ ζυμώνεται εδώ ψήνεται!
