Τεχνολογία & Επιστήμη Υγεία & Fitness

Θεραπευτική: Φάρμακα και λέξεις, η εμπειρία του νέου γιατρού -Γράφει η Μαρίνα Αμεραλή

Γράφει η Μαρίνα Αμεραλή, Ιατρός

Ως γιατροί και δη ως νέοι είμαστε υποχρεωμένοι να διαβάζουμε συνέχεια και να αποσκοπούμε στη γνώση. Προσωπικά ανάμεσα σε αυτές τις αναζητήσεις, πιάνω συχνά τον εαυτό μου να ψάχνει μία ανθρώπινη πλευρά, πιο λογοτεχνική και στοχαστική. Και την βρήκα! “Μια σκέψη μου” (A piece of my mind) ονομάζεται η στήλη αυτή, βήμα κατάθεσης εμπειριών νέων κυρίως επιστημόνων, της οποίας τυγχάνω φανατική αναγνώστης. «Μία σκέψη» είναι  η αφορμή για το κείμενο αυτό , ορμώμενη από την διήγηση μίας νεαρής ιατρού την περίοδο της πανδημίας στην Αμερική.

Ας πιάσουμε όμως το νήμα από την αρχή. Οι αποφάσεις σε αυτή τη ζωή παίρνονται άλλοτε γρήγορα και άλλοτε πιο αργά και μεταβατικά. Στην περίπτωση ενός γιατρού παίρνονται σε κλάσματα δευτερολέπτου, χωρίς την παραμικρή υπόνοια ότι έχουν τύχει μεγάλης επεξεργασίας ενδόμυχα και είναι αποτέλεσμα όχι μόνο σκέψης αλλά και θυμικού. Όταν όμως παίρνει κανείς την απόφαση να ασκήσει ιατρική, είναι προετοιμασμένος για όλα αυτά;

Φυσικά και όχι! Και πώς θα μπορούσε άλλωστε ένα παιδί μόλις 18 χρονών βγαίνοντας από μια επαναστατημένη και ονειρική εφηβεία να ατενίσει έναν κόσμο σαν αυτό του γιατρού, τον πραγματικό κόσμο, όχι αυτόν που φαντάζεται και να τον επιθυμήσει για δικό του. Παίρνει λοιπόν μία απόφαση, ας υποθέσουμε επαγγελματικού προσανατολισμού, εν πολλοίς για λόγους άλλους- περισσότερο φανταστικούς και ίσως θεωρητικά στοχευμένους σε μία πιθανή αξίωση του ίδιου από την ζωή.

Κανένας κόσμος δεν είναι ονειρικά πλασμένος. Ούτε φυσικά οι άνθρωποι που τον κατοικούν ,ένθεν και ένθεν. Είναι άνθρωποι με προτερήματα και ελαττώματα, σκέψεις και αισθήματα, βιώματα, εμπειρίες και την μετάφραση όλων αυτών. Είναι λοιπόν θέμα μόνο μιας επιστήμης να θεραπεύσει κάποιον ή απαιτούνται πολλά παραπάνω;

Θεραπεύω…. Είναι όλα όσα απασχολούν έναν άνθρωπο θεραπεύσιμα; Ή μήπως είναι ιάσιμα; Όταν ξεκινάς να εργάζεσαι σε έναν κλάδο τόσο βαθιά ανθρωπιστικό δεν μπορείς παρά να κοιτάξεις τον άνθρωπο κατάματα.. Όποιον άνθρωπο, ακόμα και εσένα τον ίδιο…Κοιτάς λοιπόν την άβυσσο και ευελπιστείς να μην σε κοιτάξει πίσω…Αλλά δυστυχώς σε κοιτάει! Κάθε φορά που τρέχεις μέσα σε ένα Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών ανάμεσα στα  κρεβάτια, κάθε που σχεδόν δεν παρατηρείς το βλέμμα του ασθενούς που σε περιμένει να τελειώσεις την αιμοληψία, κάθε που περνάς μέσα από συνοδούς για να μπεις σε έναν θάλαμο, κάθε που σε καταβάλλει κάθε ανθρώπινη ανάγκη για ύπνο ή φαγητό που προσπαθείς να υπερνικήσεις για να συνεχίσεις τη δουλειά.

Θεραπεύω θα πει υπηρετώ- Και τι είναι άλλωστε ένας γιατρός πάρα «υπηρέτης» αυτής της υπηρεσίας ; Υπηρετεί την θεραπευτική! Αυτή είναι η Τέχνη του, το αφήγημά του, ο σκοπός της ιατρικής του φύσης και ζωής. Ό,τι άλλο είναι απλώς ένα περιτύλιγμα, μία οδός εν η πορεύονται -και πορεύομαι- προσπαθώντας να θεραπεύσουν.

Πολλές ασθένειες είναι πλέον-ευτυχώς-ιάσιμες ή περιορίζονται στο βαθμό που ο πάσχων διάγει έναν αξιοπρεπή βίο για κάποια αρκετά χρόνια. Πώς φτάσαμε εκεί; Μα φυσικά με τα φάρμακα, με την πρόοδο της επιστήμης , με την εξέλιξη της τεχνολογίας και την εξέλιξη και των ίδιων των γιατρών. Στην πορεία όμως αυτή ξεχάσαμε κάτι βασικό, ξεχάσαμε το λόγο, την ανθρώπινη πλευρά μέσα στον όλο χαμό. Χάσαμε πολλά στο δρόμο ή τα αφήσαμε πίσω σε μια μάχη επιβίωσης. Τα θυσιάσαμε στο βωμό της “θεραπευτικής μας τέχνης”, ώστε να μην μας βαραίνουν. Γράφει η γιατρός στο άρθρο της πως θεωρούσε ότι στην Ιατρική έμαθε να διαχειρίζεται το θάνατο, τον όποιο θάνατο, σαν ένα ακόμα επιλεγμένο κουτάκι μίας λίστας από διαδικασίες που όφειλε να μάθει . Πόσο εύκολο θα ήταν αυτό! Ξεχνάμε την ανθρώπινή μας υπόσταση, μα δεν την χάνουμε τελείως. Ενσυναίσθηση..

Αρκεί ένα μικρό γεγονός για να πυροδοτήσει τα πάντα. Για πολλούς από μας αυτό το -διόλου μικρό –  λέγεται πανδημία. Στη σκέψη πως κάποιος , όποιος και αν είναι αυτός, μπορεί να μείνει μόνος του μακριά και αποξενωμένος από το οικείο και υποστηρικτικό περιβάλλον, να υποφέρει και να παλεύει για τη ζωή λύγισαν πολλοί, θα μπορούσα να πω και όλοι. Ήρθαν λοιπόν αυτοί οι αποστασιοποιημένοι και πλέον «απρόσωποι» και έγιναν προσωπικοί. Στάθηκαν δίπλα στους ασθενείς τους, όπως σε κάθε περίπτωση, μα τώρα πήραν και τη θέση άλλων …σημαντικών. Γιατί για έναν γιατρό δεν είναι πρόκληση μόνο η νόσος του ασθενούς, είναι όλα όσα απορρέουν αυτής στη ζωή του. Ενδεχομένως  να μην μπορεί πάντα να τα απαλύνει, μπορεί όμως να τα καταλάβει και να τα προσμετρήσει.

Ξέρουμε λοιπόν, ως επιστήμονες, πως είμαστε αποστασιοποιημένοι και επιχειρηματολογούμε , πως ο χρόνος είναι πολύτιμος και εξατομικεύεται σε κάθε ασθενή και περίπτωση. Μέσα στην καθ’ημέραν πράξη ξεχνάμε και δεν μας επιτρέπουμε το ανθρώπινο, αφού πρέπει να παλεύουμε για το εξωπραγματικό. Δεν είναι όμως και λίγες οι φορές που αφήνουμε τον εαυτό μας να νοιαστεί και να νιώσει, να πάρει το χρόνο του, να «θεραπεύσει» εαυτόν και αλλήλους και να γίνει καλύτερος, όχι εν προκειμένω ως επιστήμων αλλά κυρίως ως άνθρωπος.

«This grief is not a task to check off. It is not a substrate to be processed and then forgotten. Like a song on the violin, grief has its own pace that must not be rushed. Each note is deserving of care. And even when the melody is filled with sadness, the music can still be beautiful.»

Στους σημαντικούς… άλλους!!

Αναφορικά:

Farrell CM. A Song for Gram. JAMA. 2020;324(23):2371–2372. doi:10.1001/jama.2020.23912

Related posts

Δωρεά 10 tablets από γνωστή ξενοδοχειακή μονάδα για τους μαθητές του Δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης

4press

Παγκόσμιο συνέδριο καρδιολογίας: Όσοι τρώνε ξηρούς καρπούς, έχουν μικρότερο καρδιαγγειακό κίνδυνο – Πόσα γραμμάρια την ημέρα; – Τι λέει η έρευνα;

4press

Συνδύασε τη διασκέδαση με τη γυμναστική στην παραλία με 3 τρόπους

4press