Με κάποιους αισθητήρες που μετρούν στοιχεία σημαντικά για την απόδοση μιας καλλιέργειας και συμβουλές από τους ειδικούς που αναλύουν τα δεδομένα από τους αισθητήρες είναι πλέον εφικτή για κάθε αγρότη η χρήση της γεωργίας ακριβείας ή αλλιώς έξυπνης γεωργίας.
Η πρακτική αυτή στηρίζεται στην πληροφορία από το χωράφι και μπορεί να μειώσει το κόστος παραγωγής, αφού ο αγρότης γνωρίζει πότε και πόσο πρέπει να ποτίσει ή να λιπάνει το έδαφος, χωρίς να σπαταλά περιττούς πόρους. «Το κόστος», σύμφωνα με τον διαχειριστή του cluster Inofa (Internet of food alliance), οικονομολόγο Φίλιππο Παπαδόπουλο, «περιλαμβάνει το κόστος των αισθητήρων που μπορεί να διαμορφωθεί μεταξύ διακοσίων και τριακοσίων ευρώ και το κόστος της πληροφόρησης και συμβουλευτικής που διαμορφώνεται στα πέντε με έξι ευρώ το μήνα».
Ο ίδιος, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, χαρακτηρίζει, με απόλυτη βεβαιότητα, ως φτηνό το εν λόγω σύστημα και στο ερώτημα αν αξίζει τον κόπο, απαντά: «Τα χρήματα που ξοδεύει κάποιος δεν έχουν καμία σχέση με τα χρήματα που μπορεί να κερδίσει. Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να γλυτώσει έναν παγετό, κερδίζοντας στην παραγωγή δεκάδες χιλιάδες ευρώ, με ένα κόστος λιγότερο από εκατό ευρώ».
Το cluster Inofa που προέκυψε από την Αμερικανική Γεωργική Σχολή και δημιουργήθηκε πριν από δύο χρόνια με χρηματοδότηση από τη Γενική Γραμματεία Έρευνας και Καινοτομίας, έχει ως βασικό στοιχείο τη χρήση της τεχνολογίας τηλεπικοινωνιών LoRa, που λειτουργεί με κεραίες υπερβραχέων κυμάτων, μέσω των οποίων μεταφέρονται στοιχεία από τους αισθητήρες. Ο κ. Παπαδόπουλος διευκρινίζει ότι πρόκειται για ένα φτηνό σύστημα και σημειώνει ότι τα στοιχεία από τους αισθητήρες είναι ουσιαστικά εκείνα που κατευθύνουν τους ειδικούς στην υπόδειξη συγκεκριμένων ενεργειών.
«Δεν χρειάζεται ο αγρότης να γίνει μαθηματικός»
Από την πλευρά του, ο διαχειριστής στο Μεσογειακό Κέντρο Ικανοτήτων Αγροδιατροφής (MAAC) Δρ. Μιχάλης Καθαράκης, που διατηρεί συνεργασία με την Αμερικανική Γεωργική Σχολή και το cluster Inofa, αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «υπάρχουν μεν σήμερα συστήματα έξυπνης γεωργίας αλλά δυστυχώς οι αγρότες δεν μετρούν γενικά τίποτα στην παραγωγή τους».
«Αν ρωτήσουμε κάποιον καλλιεργητή τι στοιχεία έχει το χωράφι του, όπως κάλιο, νάτριο και φώσφορο και σε τι ποσότητα, ή κάθε πότε ποτίζει, εκείνος θα απαντήσει ανάλογα με την εμπειρία του καθώς οι συσκευές αυτές δεν χρησιμοποιούνται σε μεγάλο βαθμό με αποτέλεσμα να πετάμε νερό ή να ρίχνουμε χημικά χωρίς να χρειάζεται», προσθέτει.
Ο κ. Παπαδόπουλος, πάλι, εκτιμά ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για να μπει ένας αγρότης σε τέτοια συστήματα είναι το θέμα της αυτοπεποίθησης και όχι της ικανότητας. «Δεν χρειάζεται ο ίδιος ο αγρότης να γίνει μαθηματικός. Φανταστείτε ότι είναι σαν να μαθαίνει κάποιος να οδηγεί. Ένας αγρότης μπορεί να μάθει να οδηγεί και ένας γεωπόνος λειτουργεί ως μηχανικός αυτοκινήτων. Το ζητούμενο στην περίπτωση αυτή είναι να υπάρχουν γεωπόνοι που να μπορούν να υποστηρίξουν τους αγρότες παρέχοντάς τους εξειδικευμένη βοήθεια», προσθέτει.
