Γράφει η Μαρία Κούκιου
Το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας αποτελεί ένα από τα πιο φλέγοντα αντικείμενα προς μελέτη, από πολλούς επιστημονικούς κλάδους. Η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι μια νέα μορφή βίας που ξαφνικά εμφανίστηκε. Τόσο ο ορισμός όσο και η ερμηνεία του φαινομένου διαφοροποιείται ανάλογα με το πρίσμα της μελέτης αλλά και με ένα κοινό σκοπό την ερμηνεία της συμπεριφοράς του θύτη προς το θύμα. Παρατηρούμαι μέσα από τα Μ.Μ.Ε η υπερβολική «αγάπη» του θύματος για το θύτη, η σημασία της εξάρτησης και του «μου ανήκεις», που διαμορφώνει ο θύτης για το θύμα οδηγεί δυστυχώς στην γυναικοκτονία.
Η βία των γυναικών (βιασμός, βιαιοπραγία, ενδοοικογενειακή βία λεκτικές παρενοχλήσεις και άλλες μορφές συναισθηματικής κακοποίησης) υπό το πρίσμα της Φεμινιστικής εγκληματολογίας αποδίδεται κάθε φορά στην Πατριαρχία. Θα έλεγα, δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος όρος και στάνταρ της πατριαρχίας καθώς εξελίσσεται και μεταβάλλεται η μορφή του ανάλογα με την εξέλιξη της εποχής, όπως «διαδικτυακού βιασμού», «εκδικητική πορνογραφία», «τεχνολογική σεξουαλική βία» και το «Stalking».
Προεικάζω, ότι η 4η βιομηχανική επανάσταση φαίνεται ότι έχει αποτύχει στην ασφαλής κοινωνικοποίηση αφού φέρνει και άλλες μορφές βίας κατά των γυναικών. Στο πλαίσιο της φεμινιστικής κατεύθυνσης των κοινωνικών επιστημών, προβλήθηκε η θέση πως ο βιασμός γυναικών και η κακοποίηση συνιστά μια ενέργεια μια καθημερινότητα, μια παράδοση που προδικάζει ότι οι άνδρες επιβάλουν αυταρχισμό σε όλο το φάσμα του κοινωνικοοικονομικού περίγυρου. Θεωρώ, ότι οι ρόλοι των φύλων διαμορφώνονται, επιβάλλονται, χαρακτηρίζονται και διαχωρίζονται μέσω πολλών κοινωνικών επιρροών.
Κυρίως, μέσω των μέσων ενημέρωσης, τη μουσική, αλλά και στην εκπαίδευση όλων των βαθμίδων και σχηματίζονται καθ’ όλη τη διάρκεια των σταδίων κοινωνικοποίησης της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας, επηρεάζοντας επομένως τα άτομα σε όλες τις φάσεις της ζωής τους μέσα σε ένα πλαίσιο αναπαραγωγής και συνεχιζόμενης αλληλεπίδρασης. Το ιστορικό της πατρικής οικογένειας έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με την οικογένεια του έγγαμου βίου τους. Καταληκτικά λοιπόν η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον φαινόμενο, το οποίο πρέπει να μελετηθεί σε βάθος από πολλές επιστημονικές σκοπιές, έτσι ώστε να υπάρχει η ουσιαστικότερη αντιμετώπιση της.
Ονομάζομαι Μαρία Κούκιου και είμαι τελειόφοιτη Κοινωνικής Πολιτικής του τμήματος Κοινωνικής και
Εκπαιδευτικής Πολιτικής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και ολοκλήρωσα το Μεταπτυχιακό μου ως
Εκπαιδεύτρια στην Αγωγή Υγείας στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Στα πλαίσια του αντικειμένου μου, με
απασχολεί ιδιαίτερα η παθογένεια της κοινωνίας, ο βιασμός στο γάμο, η βιαιοπραγία, η
ενδοοικογενειακή βία και άλλες μορφές συναισθηματικής και κοινωνικής κακοποίησης.
