Tα Τέμπη δεν λειτουργούν ως ένας μοναδικός πολιτικός σεισμός, αλλά ως σεισμική ακολουθία που κλιμακώνεται.
Αν είχε κανείς αμφιβολία ότι είναι μείζονες οι πολιτικές επιπτώσεις του εγκλήματος των Τεμπών, η παρατήρηση του κλίματος μέσα στο οποίο εκλέχτηκε ο Κώστας Τασούλας Πρόεδρος της Δημοκρατίας, θα αρκούσε για να τις διαλύσει. Πρέπει να γυρίσουμε σαράντα χρόνια πίσω, στην εκλογή Σαρτζετάκη με τα χρωματιστά ψηφοδέλτια, για να βρούμε εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας εν μέσω τόσης αμφισβήτησης. Μόνο που αυτή τη φορά η αμφισβήτηση δεν απορρέει από τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά από την κοινωνία. Ένα σημαντικό μέρος των πολιτών ασπάζεται τη δριμεία κριτική της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία κατηγορεί τον κ. Τασούλα ότι ως Πρόεδρος της Βουλής κρατούσε στο «συρτάρια» δικογραφίες για τα Τέμπη που αφορούσαν πολιτικά πρόσωπα.
Ανεξαρτήτως από το αν κανείς συμμερίζεται αυτήν την κριτική, η αμφισβήτηση του νέου ΠτΔ με την ανάληψη των καθηκόντων του, δείχνει ότι το έγκλημα των Τεμπών πυροδοτεί μια σοβαρή πολιτική και θεσμική κρίση.
Η Δικαιοσύνη
Χαρακτηριστικός της δεινής θέσης στην οποία έχει περιέλθει η κυβέρνηση, είναι ο τρόπος που προσλαμβάνεται η δημοσιοποίηση (δύο χρόνια μετά την τραγωδία) των βίντεο της εμπορικής αμαξοστοιχίας -των οποίων η γνησιότητα ακόμα ελέγχεται. Κανονικά τα βίντεο θα έπρεπε να ενισχύσουν το κυβερνητικό αφήγημα αφού δεν δείχνουν κάποια δεξαμενή καυσίμων φορτωμένη στο τρένο -βεβαίως δεν μπορούμε να ξέρουμε τι περιέχουν τα κλειστά βαγόνια.
