dikaiologitika.gr
O πρύτανης στο Πάντειο Χριστίνα Κουλούρη, ο Θωμάς Μαλούτας Ομότιμος Καθηγητής Κοινωνικής Γεωγραφίας του Χαροκόπειου και ο Δημήτρης Μητρόπουλος, πρόεδρος της ΕΛΜΕ Νέας Σμύρνης στο Dnews. O άνισος αγώνας των παιδιών για το δικαίωμα στις σπουδές.
«Αρετή σ’ αγαπάμε κι ας μην περάσεις πουθενά» – το σύνθημα είναι γραμμένο με σπρέι σε έναν σταθμό του ΗΣΑΠ εδώ και χρόνια, παραδόξως όμως δεν ξεθωριάζει. Ίσως κάποιος να «το πατάει» συχνά και να το φρεσκάρει λίγο πριν τις Πανελλήνιες; Πάντως μοιάζει κάθε χρόνο επίκαιρο. Κανείς δεν ξέρει τι απέγινε η άγνωστη Αρετή, ωστόσο στη θέση της βρίσκονται και φέτος αυτές τις μέρες χιλιάδες μαθητές. Η κούρσα των πανελληνίων ωστόσο δεν είναι σπριντ αλλά μαραθώνιος κι ένας οικογενειακός άθλος που δεν θα ολοκληρωθεί παρά μόνον όταν τα παιδιά πάρουν το πτυχίο τους. Αλήθεια όμως πόσο φυσιολογικό είναι μια εκπαιδευτική διαδρομή να φαντάζει με δοκιμασία με βαρύ ψυχολογικό, αλλά και οικονομικό τίμημα; Πόσο ισότιμα μπαίνουν τα παιδιά σε αυτόν τον αγώνα; Πόσο δίκαιο είναι κάποια από αυτά να «παίζουν» εξ ορισμού με μειονέκτημα; Και πόσα από αυτά θα καταφέρουν να τερματίσουν υπό τη βαριά σκιά της φτώχειας;
- Ένα στα τρία παιδιά έως 17 ετών αντιμετωπίζει κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.
- Ένας στους δέκα πολίτες αντιμετωπίζει τους ίδιους κινδύνους.
ΠΗΓΗ: ΕΛΣΤΑΤ
«Πρέπει να γνωρίζετε ότι τα Πανεπιστήμια δεν είναι διά τους πτωχούς, οι πτωχοί να σπουδάσουν άλλες ειδικεύσεις με λαμπρό μέλλον… » – έτσι αντιμετώπισε ο Πρύτανης του ΑΠΘ τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που διεκδικούσαν καλύτερους όρους για τις σπουδές τους. Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα ο πρωθυπουργός ανέπτυξε την θεωρία του «ψυκτικού από το Περιστέρι». Μιλώντας με γονείς, εκπαιδευτικούς αλλά και με τα ίδια τα παιδιά πολύ συχνά έχει κανείς την αίσθηση ότι κανείς δεν βλέπει μέλλον στο μέλλον – τουλάχιστον για όσους κινούνται εκτός των κύκλων της «αριστείας», μεταφορικής και σίγουρα ταξικής.
Οι μαθητές στα λυσάρια και οι γονείς στα τεφτέρια
Αυτές τις μέρες, λίγο πριν σηκωθεί η αυλαία των πανελληνίων εξετάσεων, οι μαθητές έχουν πιάσει τα λυσάρια και οι γονείς τα… τεφτέρια. Τώρα πια η επιτυχία στις εξετάσεις δεν είναι απλώς το να βρεθεί ο υποψήφιος στην σχολή που επιθυμεί, αλλά ει δυνατόν αυτή η σχολή να είναι στην πόλη όπου βρίσκεται το πατρικό του. Η Μαρία είναι η μητέρα της Δήμητρας. Ιδιωτική υπάλληλος και – με τα σημερινά δεδομένα μάλλον καλοπληρωμένη – έχει ωστόσο «γονατίσει» για να φτάσει η κόρη της ως εδώ.
«Η Δήμητρα ξεκίνησε φροντιστήρια το καλοκαίρι της Α΄ προς Β’ Λυκείου. Νωρίτερα και στο ενδιάμεσο έκανε και κάποια ιδιαίτερα. Τα φροντιστήρια είναι κάτι που κάνεις σχεδόν από κεκτημένη ταχύτητα. Επειδή το κάνουν όλοι. Δεν το ρωτάς καν το παιδί συνήθως, σου το ζητάει το ίδιο επειδή πάνε οι συμμαθητές του. Πέρυσι, πριν αλλάξω δουλειά τα χρήματα του φροντιστηρίου και το ενοίκιο μαζί ήταν περισσότερο από το μισθό μου. Γι’ αυτό και έψαξα για δεύτερη δουλειά», μας λέει η Μαρία.
- 614 εκατ. ευρώ για φροντιστήρια γενικής εκπαίδευσης δαπάνησαν οι οικογένειες το 2023.
- 36% αυξήθηκε η δαπάνη τη διετία 2021- 2023.
- 7,2 εκατ. Ευρώ ήταν οι δαπάνες για φροντιστήρια τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
ΠΗΓΗ: ΚΑΝΕΠ / ΓΣΕΕ
Η Δήμητρα δίνει Πανελλήνιες, αλλά όχι και με πολλές αξιώσεις – κι αυτό για τους γονείς της, όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, μοιάζει ενοχοποιημένα ανακουφιστικό. Αν η μικρή περάσει εκτός Αθήνας δεν νομίζουν ότι μπορούν να τη στηρίξουν γιατί θα χρειάζεται σχεδόν ένας μισθός. «Το κακό με το να πληρώνεις για φροντιστήρια και ιδιαίτερα για πολλά χρόνια, όταν δεν σου περισσεύουν, δεν είναι μόνο η οικονομική αιμορραγία», λέει η Μαρία υπογραμμίζοντας με ένα πικρό χαμόγελο «βλέπεις το παιδί σου σαν επένδυση, που όταν δεν αποδίδει χάνεις τα χρήματά σου. Κι αυτό κάνει κακό και στο ίδιο το παιδί νομίζω. Πολλές φορές όταν τσαντίζομαι μαζί της της λέω ‘εγώ πληρώνω τόσα λεφτά κι εσύ δεν…’ Και μετά το μετανιώνω. Γιατί δεν θα έπρεπε να πηγαίνει έτσι, δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεις σαν εμπόρευμα τη γνώση και το παιδί σαν άλογο κούρσας, που όταν δεν τερματίζει είναι κουτσό».
