Κρίσιμη είναι η σημερινή ημέρα, 47 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, απαγορεύτηκαν οι πορείες, ωστόσο κόμματα της αντιπολίτευσης (ΚΚΕ, ΜέΡΑ25) και συλλογικότητες, «απειλούν» να σπάσουν την απαγόρευση.
Ετσι, στην πολιτική σκηνή η αντιπαράθεση χτύπησε «κόκκινο» με ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και Μέρα 25 να εξαπολύουν πυρά κατά της κυβέρνησης και να συνυπογράφουν κοινό κείμενο, ενώ η απόφαση για απαγόρευση συναθροίσεων έχει προκαλέσει την αντίδραση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων.
Το ΣτΕ έκρινε συνταγματική την απαγόρευση πορείας/συναθροίσεων
Σε κάθε περίπτωση, η προσπάθεια του ΜέΡΑ25 να «παγώσει» την ισχύ της απόφασης του αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ. που προβλέπει την καθολική απαγόρευση των δημόσιων συναθροίσεων τεσσάρων ατόμων και άνω εν όψει των εορτασμών για την επέτειο του Πολυτεχνείου έπεσε στο κενό.
Η πρόεδρος του ΣτΕ Μαίρη Σαρπ απέρριψε το αίτημα για έκδοση προσωρινής διαταγής, επικαλούμενη λόγους δημοσίου συμφέροντος και προστασίας της δημόσιας υγείας από τον κίνδυνο διασποράς του COVID-19.
Πάντως, ανησυχία επικρατεί στην ΕΛΑΣ και όχι μόνο, καθώς συλλογικότητες πολιτικοί φορείς και φοιτητικοί σύλλογοι αγνοώντας την απαγόρευση ανακοινώνουν μεσώ διαδικτύου πορείες και συγκεντρώσεις για την ημέρα του εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου. Κάλεσμα σε συγκέντρωση στην Πλατεία Κλαυθμώνος, στις 14:00 το μεσημέρι της απηύθυνε και ο Ρουβίκωνας ζητώντας μάλιστα από όσους παρευρεθούν να τηρήσουν τα υγειονομικά μέτρα προστασίας, κρατώντας αποστάσεις και φορώντας μάσκες.
Εξέγερση του Πολυτεχνείου
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μαζική και δυναμική εκδήλωση της λαϊκής αντίθεσης στο καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών που έλαβε χώρα στην ελληνική επικράτεια τον Νοέμβριο του 1973. Η εξέγερση ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου με κατάληψη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αθηνών από φοιτητές και σπουδαστές και η οποία κλιμακώθηκε σε αντιχουντική εξέγερση, καταλήγοντας σε αιματοχυσία το πρωί της 17ης Νοεμβρίου, ύστερα από μια σειρά γεγονότων αρχής γενομένης με την είσοδο άρματος μάχης στον χώρο του Πολυτεχνείου και την επαναφορά σε ισχύ του σχετικού στρατιωτικού νόμου που απαγόρευε τις συγκεντρώσεις και την κυκλοφορία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ
Η Ελλάδα βρισκόταν από τις 21 Απριλίου 1967 υπό τη διακυβέρνηση του στρατού, καθεστώς που είχε καταργήσει τις ατομικές ελευθερίες, είχε διαλύσει τα πολιτικά κόμματα και είχε εξορίσει, φυλακίσει και βασανίσει πολιτικούς και πολίτες με κριτήριο τις πολιτικές τους πεποιθήσεις.
Το 1973 βρίσκει τον πραξικοπηματία πρωθυπουργό της χώρας Γεώργιο Παπαδόπουλο, να έχει ξεκινήσει μια διαδικασία φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος, η οποία συμπεριλάμβανε την αποφυλάκιση των πολιτικών κρατουμένων και την μερική άρση της λογοκρισίας, καθώς και υποσχέσεις για νέο σύνταγμα και εκλογές στις 10 Φεβρουαρίου 1974 για επιστροφή σε πολιτική διακυβέρνηση. Στελέχη της αντιπολίτευσης, μπόρεσαν έτσι να ξεκινήσουν πολιτική δράση ενάντια της χούντας.[2][εκκρεμεί παραπομπή]
Η χούντα, στην προσπάθειά της να ελέγξει κάθε πλευρά της πολιτικής, είχε αναμιχθεί στον φοιτητικό συνδικαλισμό από το 1967, απαγορεύοντας τις φοιτητικές εκλογές στα πανεπιστήμια, στρατολογώντας υποχρεωτικά τους φοιτητές και επιβάλλοντας μη εκλεγμένους ηγέτες των φοιτητικών συλλόγων στην Eθνική Φοιτητική Ένωση Eλλάδας (ΕΦΕΕ).[3] Αυτές οι ενέργειες δημιούργησαν έντονα αντιδικτατορικά αισθήματα στους φοιτητές, όπως τον φοιτητή Γεωλογίας Κώστα Γεωργάκη, ο οποίος αυτοπυρπολήθηκε δημόσια το 1970 στην Γένοβα της Ιταλίας σε ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στη χούντα.[4] Με αυτή την εξαίρεση, η πρώτη μαζική δημόσια εκδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στη χούντα ήρθε από τους φοιτητές στις 21 Φεβρουαρίου 1973.
Οι αναταραχές ξεκίνησαν λίγο νωρίτερα, στις 5 Φεβρουαρίου, όταν οι φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφάσισαν αποχή από τα μαθήματά τους. Στις 13 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε διαδήλωση μέσα στο Πολυτεχνείο και η χούντα παραβίασε το πανεπιστημιακό άσυλο, δίνοντας εντολή στην αστυνομία να επέμβει. Έντεκα φοιτητές συλλήφθηκαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη. Με αφορμή αυτά τα γεγονότα, στις 21 Φεβρουαρίου, περίπου τρεις με τέσσερις χιλιάδες φοιτητές της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κατέλαβαν το κτίριο της σχολής στο κέντρο της Αθήνας επί της οδού Σόλωνος, ζητώντας ανάκληση του νόμου 1347 που επέβαλε την στράτευση «αντιδραστικών νέων», καθώς 88 συμφοιτητές τους είχαν ήδη στρατολογηθεί με τη βία. Από την ταράτσα του κτιρίου απαγγέλλουν τον ακόλουθο όρκο: «Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στο όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση: α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών, β)του πανεπιστημιακού ασύλου, γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων». Η αστυνομία έλαβε εντολή να επέμβει και πολλοί φοιτητές σε γύρω δρόμους υπέστησαν αστυνομική βία, χωρίς όμως τελικά να παραβιαστεί το πανεπιστημιακό άσυλο. Τα γεγονότα στη Νομική αναφέρονται συχνά ως προάγγελος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.[3][5]
Η εξέγερση των φοιτητών επηρεάστηκε επίσης σημαντικά και από τα νεανικά κινήματα της δεκαετίας του ’60, και ειδικά από τα γεγονότα του Μάη του ’68.[6]
