Πλούσια η εβδομάδα που πέρασε
Να είσαι ο εαυτός σου και όχι αυτός που θέλουν οι άλλοι … Γιατί οι άλλοι μετατρέπονται σε κόλαση. Κάπως έτσι έρχονται και δένουν μεταξύ τους ο Νίτσε με τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ
Η ιστορία του Δημήτρη ή της Δήμητρας μπορεί να χαρακτηριστεί και ως η Οδύσσεια ενός ανθρώπου κυνηγημένου. Ένας άνθρωπος που από τα παιδικά τους χρόνια ένοιωσε την οικογενειακή απόρριψη και αντιμετωπίστηκε ως άρρωστος. Ένα παιδί που στην εφηβεία άφησε το νησί του και ήρθε στην Αθήνα. Που επέστρεψε στο νησί του, γηροκόμησε τη μητέρα του… Πάνω που θεώρησε πως μπορεί να ζήσει στον τόπο του, συγκεκριμένες συμπεριφορές τον εξοστράκισαν, οδηγήθηκε στο ψυχιατρείο και έπειτα βρέθηκε μετά από δύο μήνες στα αζήτητα κάποιου νεκροτομείου. Το ηθικό δίδαγμα από όλο αυτό, όσο και αν η σύγχρονη κοινωνία δηλώνει προοδευτική , οι συμπεριφορές και τα φαινόμενα δηλώνουν «πως το αλλιώτικο και το από αλλού φερμένο δεν το αντέχουν οι άνθρωποι». Αν πρέπει να περάσει ένα μήνυμα δεν είναι οι φωταψίες και τα pride events, αλλά η παιδεία, το νοιάξιμο για τον συνάνθρωπο και ο σεβασμός στην προσωπικότητα του άλλου, όπως και αν ντύνεται ένας άνθρωπος ότι και αν κάνει στο κρεβάτι του δεν μας αφορά οφείλουμε να σεβόμαστε την διαφορετικότητα, αυτό το μήνυμα οφείλει η οικογένεια και το σχολείο να περάσουν στα νέα παιδιά.
Όσο για τον Τσιτσιπά και τη Σάκκαρη που δόξασαν την Ελλάδα τελικό του Roland Garros… το συμπέρασμα ένα , αν δεν είσαι παίχτης σε τηλεσκουπίδι κανείς δεν θα σε υποδεχθεί στο αεροδρόμιο παρά μόνο οι γονείς σου. Κάποτε γκρέμιζαν τα τείχη για να υποδεχθούν τους αθλητές και τους δαφνοστεφάνωναν στις μέρες τέτοια μεγαλεία επιφυλάσσονται μόνο για τους παίχτες του SURVIVOR.
Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, σοκ για την παγκόσμια κοινή γνώμη ο τραυματισμός του Κρίστιαν Ερικσεν κατά τη διάρκεια του ποδοσφαιρικού αγώνα Δανία -Φιλανδία, τελικά τέλος καλό όλα καλά. Χάριν στην άμεση αντιμετώπιση του συμπαίκτη του και αρχηγού της ομάδας Σίμον Κιάερ, ο οποίος αντιλήφθηκε τη σοβαρότητα της κατάστασης, έτρεξε δίπλα στον συμπαίκτη του και δεν επέτρεψε να γυρίσει η γλώσσα του. Τον γύρισε σε θέση ανάτασης και άρχισε να του κάνει μαλάξεις.
Μια ημερίδα για την υπογεννητικότητα είπαν να κάνουν οι κρατικοί φορείς και έγινε ο κακός χαμός. Λες και αυτά που ανέφερε το τηλεοπτικό σποτ όσες γυναίκες έχουμε περάσει τα 39 και πάμε να μπούμε στα σαράντα (40) δεν τα ακούμε συχνά πυκνά; Το ζήτημα είναι τι θέλει ο κάθε άνθρωπος από την προσωπική του ζωή και ακόμα πιο σημαντικό αν έχει την ωριμότητα ώστε να επωμιστεί το τίμημα των επιλογών του.
Στην διπλανή μας πόλη το Αίγιο η μεταφορά του ΑΕΙ και η ανακατασκευή της πλατείας Αγίας Λαύρας μονοπωλούν το ενδιαφέρον. Η πραγματικότητα μια, θα μπορούσαν να υπάρχουν ΑΕΙ στις επαρχιακές πόλεις αρκεί να μην έχουν γίνει στο άρπα κόλα. Επίσης καλό είναι να σέβεται η κάθε πόλη τους ανθρώπους που φιλοξενεί και να τους παρέχει όλα εκείνα τα εχέγγυα όπου θα τους τραβήξουν να μείνουν εκεί και μετά τις σπουδές. Αν λοιπόν ένας φοιτητής ζει σε μια πόλη που μοιάζει με την Κριμαία μετά από βομβαρδισμό, όταν οι ευκαιρίες και οι δράσεις είναι μηδαμινές , όταν τα μέσα άσκησης της επιστήμης είναι ελάχιστα … με τι καρδιά να μείνει σε έναν τόπο; Καιρός να μαζευτούν όλοι εκείνοι που νοιάζονται για το Αίγιο να βρουν τρόπους αξιοποίησης της πόλης, σχολές οίνου, ελαιολάδου, μεταποίησης και τουρισμού κάλλιστα θα μπορούσαν να δημιουργηθούν. Όσο για την πλατεία Αγίας Λαύρας ο χρόνος αποκατάστασης αργεί πολύ ακόμα, μιας και όλο αυτό θυμίζει της Άρτας το γεφύρι.
Σήμερα αρχίζουν οι Πανελλήνιες εξετάσεις , μην ξεχνάτε πως η επιτυχία δεν είναι οριστική, η αποτυχία δεν είναι το τέλος, η δύναμη που αντλείς να συνεχίσεις είναι το μόνο που μετράει. Καλή επιτυχία στα παιδιά και ψυχραιμία στους γονείς !
