Το 1906, ο Alois Alzheimer, ψυχίατρος και νευροανατόμος, ανέφερε «μια περίεργη σοβαρή διαδικασία ασθένειας του εγκεφαλικού φλοιού» σε μια συγκέντρωση ψυχιάτρων στο Tübingen της Γερμανίας.
Η υπόθεση ήταν μια 50χρονη γυναίκα που υπέφερε από απώλεια μνήμης, αυταπάτες, παραισθήσεις, επιθετικότητα και σύγχυση – όλα αυτά επιδεινώθηκαν μέχρι τον πρόωρο θάνατό της πέντε χρόνια αργότερα.
Στην αυτοψία, ο Αλτσχάιμερ παρατήρησε διακριτικές πλάκες στον εγκέφαλό της. Αυτές οι πλάκες – συστάδες αμυλοειδούς-βήτα πρωτεΐνης – εξακολουθούν να θεωρούνται ότι είναι η αιτία της νόσου του Αλτσχάιμερ.
Ωστόσο, αυτή η θεωρία έχει δύο μεγάλα προβλήματα. Πρώτον, δεν εξηγεί γιατί πολλά άτομα (ακόμη και ηλικιωμένοι) έχουν πλάκες στον εγκέφαλό τους απουσία νευρολογικών συμπτωμάτων, όπως απώλεια μνήμης.
Δεύτερον, οι κλινικές δοκιμές για φάρμακα που μειώνουν αυτές τις πλάκες ήταν ανεπιτυχείς – με μια πρόσφατη εξαίρεση , αλλά περισσότερες αργότερα.
Όταν η πρωτεΐνη αμυλοειδούς-βήτα συσσωρεύεται με τη μορφή πλακών (αδιάλυτες μάζες), η αρχική διαλυτή μορφή της πρωτεΐνης, η οποία εκτελεί σημαντικές λειτουργίες στον εγκέφαλο, καταναλώνεται και χάνεται.
Ορισμένες μελέτες έχουν δείξει ότι τα μειωμένα επίπεδα του διαλυτού αμυλοειδούς-βήτα – που ονομάζεται αμυλοειδές-βήτα 42 – έχουν οδηγήσει σε χειρότερες κλινικές εκβάσεις των ασθενών.
