Το Slam Dunk επιστρέφει αποκαλύπτοντας ότι η κατάσταση στην Εθνική μυρίζει μπαρούτι μετά και την συμπεριφορά του Τόμας Γουόκαπ.
Για τον Τόμας Γουόκαπ μπορείς να πεις πολλά. Για την αμυντική του συνέπεια αλλά και τον τρόπο που τον αντιμετωπίζουν οι διαιτητές. Για το υψηλό επίπεδο συγκέντρωσης του αλλά και την τρομερή πειθαρχία του.
Έχει φανατικούς θαυμαστές αλλά και αμφισβητίες λόγω του ελλειματικού του ταλέντου στην επίθεση. Είναι όμως ένας καλός παίκτης, χρήσιμος που στην Εθνική κλήθηκε για να εξυπηρετήσει άλλου είδους συμφέροντα κι όχι λόγω της μπασκετικής ικανότητας του.
Αν υπάρχει κάτι που δεν αμφισβητείται στον Γουόκαπ είναι ο χαρακτήρας του. Ποτέ δεν προκάλεσε, πάντα ήταν αγαπητός στην εξέδρα του Ολυμπιακού και ποτέ δεν έδωσε δικαιώματα στους αντιπάλους. Έκανε τη δουλειά του, με συνέπεια, σοβαρότητα και χωρίς να τσιγκλήσει κανέναν. Σεβάστηκε το διαβατήριο που του δόθηκε χαριστικά και ήταν πάντα άψογος.
Χθες όμως ξέφυγε. Κι όχι μία φορά. Διότι το να χτυπάει τον Ναν και να μην σφυρίζονται τα φάουλ είναι μέρος του παιχνιδιού. Αθλητικού ή αντιαθλητικού, παίζοντας σαν μπασκετμπολίστας ή quarterback είναι κάτι που δεν αφορά αυτόν αλλά τους διαιτητές και τα κριτήρια τους.
Εκτός παρκέ μπορεί οι παράγοντες να λένε ό,τι θέλουν. Καθένας πουλάει και λίγη τρέλα, όταν είσαι στην τηλεόραση τρελαίνεσαι, μπορεί να δεις τον Γιαννακόπουλο τρελαμένο να βρίζει θεούς και δαίμονες, μπορεί να δεις και τον ΑΕΚτζή μέχρι τα 30 του χρόνια Λεπενιώτη να το παίζει Ολυμπιακάρας από κούνια.
Μέσα στο γήπεδο όμως, οι αθλητές πρέπει να είναι υπόδειγμα. Και συγνώμη αλλά η συμπεριφορά του Κάνααν μπορεί να είναι προκλητική, μπορεί να είναι λαϊκίστικη, αλλά είναι trash talking. Λέει ο ένας, απαντά ο άλλος, συμβαίνουν κι αυτά.
Να εμπλέκεται όμως ο ελληνοποιημένος Γουόκαπ στον σκυλοκαυγά για να χειροκροτήσει ειρωνικά τον Σλούκα όταν του κάνει χειρονομία ο Κάνααν για τα λεφτά, πάει πολύ.
Ο Γουόκαπ από το Τέξας που πήρε 150.000 ευρώ παραπάνω το χρόνο για να βγάλει ελληνικό διαβατήριο χειροκρότησε ειρωνικά για τα λεφτά. Ενώ ένα μήνα πριν έλεγε δημόσια σε συνέντευξη «Εθνική Ελλάδος; Μα εγώ είμαι Αμερικάνος».
Αυτά είναι τα απόνερα της σκανδαλώδους ελληνοποίησης Γουόκαπ. Γιατί ο Κάνααν σήμερα είναι, την άλλη εβδομάδα δεν θα είναι στον Ολυμπιακό. Ο Γουόκαπ όμως σε 10 μέρες θα είναι συμπαίκτης με τον Σλούκα και θα παλεύει μαζί του για πρόκριση στην Εθνική.
Να ειρωνεύεται ο Γουόκαπ τον Τούρκο προπονητή του Παναθηναϊκού είναι επιλήψιμο αλλά δεν βρίσκονται και στην ίδια ομάδα. Ο Γουόκαπ όμως τον συμπαίκτη του, με ακραία προσβολή περί χρημάτων λες κι ο Τόμας μεγάλωσε στον σύνδεσμο της Θ7 στο Τέξας, ξεφεύγει από κάθε λογική.
Τώρα πια δεν έχει σημασία ποιοι θα πάνε. Ήδη δήλωσαν «απών» ο Ρόγκα κι ο Παπαπέτρου αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι αυτοί που θα δώσουν «παρών».
Οι διαιτητές έβαλαν το φιτίλι αλλά την Εθνική την ανατίναξαν οι συμπεριφορές. Καμία ομάδα στον κόσμο με αυτό το κλίμα δεν μπορεί να πετύχει. Μόνο ομάδες με φανταστικά αποδυτήρια και ομοψυχία μπορούν να φτάσουν στον τελικό στόχο.
Όταν ο ΑΡΧΗΓΟΣ της Εθνικής Παπανικολάου βγαίνει και λέει σε δηλώσεις του μετά το ματς της κανονικής περιόδου ότι «εδώ δεν περνάνε αυτά», επειδή ο Σλούκας πανηγύρισε βγάζοντας τη γλώσσα του. Όταν ο Γουόκαπ χειροκροτάει ειρωνικά, τότε τα παιδιά έχουν βάλει τον Ολυμπιακό πάνω από την Εθνική. Κι εκεί τελειώνει η συζήτηση.
Η Εθνική δυστυχώς πτώχευσε. Από τον Νο1 παράγοντα που θα την έφερνε προ των πυλών της επιτυχίας: Την ομοψυχία, το «ένας για όλους κι όλοι για έναν». Αυτό πέθανε οριστικά, με σφραγίδα ΕΟΚ, Λιόλιου, διαιτητών και τον Γουόκαπ να ρίχνει τη χαριστική βολή.
Μπορεί να πάνε όλοι στην Εθνική. Αλλά θα είναι σαν να πήγαν τα φαντάσματα τους. Με τέτοιους συμπαίκτες τι να τους κάνεις τους αντιπάλους;
Ο Σπανούλης έχει να διαχειριστεί μια πολύ άβολη κατάσταση, με τον ίδιο να χρεώνεται την υπόθεση με τα συγχαρητήρια στον… ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό ξεχνώντας τον μπασκετικό Παναθηναϊκό.
Συσσωρεύτηκαν πολλά πλέον για να τα καταπιούμε και να μην καταγράψουμε ότι το κλίμα δεν είναι απλά έκρυθμο αλλά μπαρούτι. Η μπαρουταποθήκη πήρε φωτιά κι ο Θεός να βάλει το χέρι του. Κρίμα για την Εθνική ομάδα, καθόλου κρίμα για όσους έφτιαξαν το έργο έτσι.
