ο μιούζικαλ για τον Στράτο Διονυσίου είναι η ακριβότερη παραγωγή του Παλλάς τα τελευταία χρόνια.
«Δεν είμαι conferancier, δεν είμαι τραγουδιστής, μου έχουν πει ότι παίζω καλό μπουζούκι», με αυτά τα λόγια ο σπουδαίος Θανάσης Πολυκανδριώτης, το πρώτο μπουζούκι του Στράτου Διονυσίου, καλωσορίζει το κοινό ανοίγοντας την τρίωρη υπερπαραγωγή του Παλλάς για τη ζωή του αξέχαστου λαϊκού βάρδου, του «άρχοντα» Στράτου Διονυσίου.
Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, σκηνοθέτης της παράστασης, ανέλαβε ένα δύσκολο εγχείρημα και τα κατάφερε. Παρέδωσε μια καλοδουλεμένη πολυεπίπεδη παράσταση – μιούζικαλ, που παρά τη μεγάλη της έκταση σε διάρκεια, δεν αφήνει τον θεατή να βαρεθεί ούτε λεπτό.
Ο Μαυρογεωργίου, ξεδιπλώνει ευρηματικά τη ζωή του Στράτου, η οποία περνάει μπροστά από τα μάτια των θεατών σαν κινηματογραφική ταινία. Τα γεγονότα δεν ξεδιπλώνονται με χρονολογική σειρά, αλλά με ευφυή σκηνοθετικά τεχνάσματα μπλέκουν το παρελθόν με το παρόν, συγκινούν και βοηθούν να γνωρίσουμε καλύτερα τον άνθρωπο πίσω από τον καλλιτέχνη. Συνεπώς, η σειρά των γεγονότων που αποκαλύπτονται μπροστά στα μάτια των θεατών δεν είναι ιστορική αλλά συναισθηματική. Ξεκινάει από το τέλος και συνθέτοντας τις αναμνήσεις αυτού του ήρωα, βλέπουμε τη ζωή του σαν τα ανακατεμένα κομμάτια ενός παζλ.
Το ίδιο σοφά ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί αγαπημένα τραγούδια του Στράτου την κατάλληλη στιγμή στην αφήγηση, ώστε με έναν τρόπο να πουν αυτά την ιστορία. Τα κομμάτια παίζει ζωντανά η πολυπληθής λαϊκή ορχήστρα που βρίσκεται πάνω στη σκηνή καθόλη τη διάρκεια της παράστασης, με μαέστρο τον Νίκο Στρατηγό και τα τραγουδούν οι τρεις γιοι του τραγουδιστή, Άγγελος, Στέλιος και Διαμαντής Διονυσίου, κερδίζοντας κάθε φορά τα ασταμάτητα χειροκροτήματα του κοινού.
Ορισμένες από τις διαχρονικές επιτυχίες που ακούγονται στην παράσταση και συνδέονται με στιγμές της ζωής του Στράτου είναι: «Πήγαινέ με όπου θέλεις ταξιτζή», «Πάρε ό,τι θέλεις παλιατζή», «Ο Σαλονικιός», «Κύριος ήρθα και κύριος φεύγω», «Αποκοιμήθηκα», «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου», «Άκου ρε φίλε», «Γυναίκα μου». Σε συνδυασμό με το σκηνικό που κατά βάση είναι ένα νυχτερινό κέντρο, τα κοστούμια και τις αυθεντικές μαρκίζες νυχτερινών κέντρων όπου είχε εμφανιστεί ο Στράτος, όπως τα Δειλινά, η Φαντασία και φυσικά το Στράτος, νιώθεις ότι έχεις μεταφερθεί πίσω στη δεκαετία του ’80 που μεσουρανούσε ο Διονυσίου και η νοσταλγία -για τους μεγαλύτερους- χτυπάει κόκκινο.
