Κονδυλία Θεοδωροπούλου
Αφηγήτρια – συγγραφέας
Η λέξη αυτοσχεδιασμός είναι σύνθετη, αποτελείται από την λέξη αυτό που δηλώνει τον εαυτό μας και την λέξη σχέδιο δηλαδή δημιουργία. Μια επινόηση που προέρχεται από τον συναισθηματικό μας κόσμο, τα βιώματά μας, τις εμπειρίες μας και καλείται ένας καλλιτέχνης να τα εκφράσει στο κοινό τη στιγμή που τα γεννά. Έτσι δεν βασίζεται σε κείμενο, ούτε πρόβες. Ο αυτοσχεδιασμός είναι μια τεχνική που εκδηλώνεται από την αρχαιότητα. Ακόμη, από τα Ομηρικά έπη ραψωδοί απομνημόνευαν μακροσκελή έπη και τα τροποποιούσαν κατά την αφήγησή τους. Τροποποιήσεις αυτοσχεδιασμού έχουν εισέλθει και στην λαογραφία όπως στα δημοτικά τραγούδια, τα νανουρίσματα, τα μοιρολόγια, τα παραμύθια που την ώρα της εξιστόρησης ο κάθε αφηγητής σύμφωνα με το ερέθισμα του ακροατηρίου που παίρνει μπορεί να αλλάξει μια σκηνή ή έναν στοίχο και να δημιουργηθεί μια νέα εκδοχή μια παραλλαγή του πρωτότυπου. Επιπλέον τον αυτοσχεδιασμό τον συναντάμε στο θέατρο, την μουσική, τον χορό και το τραγούδι.
Ας δούμε όμως τα οφέλη του θεατρικού αυτοσχεδιασμού στα παιδιά και τις προϋποθέσεις του. Πρώτα απ’ όλα χρειάζεται πολύ καλή συγκέντρωση, παρατήρηση, τεχνική γνώση του θεάτρου και επίγνωση των σωματικών τους δυνατοτήτων. Τα παιδιά εμπλουτίζουν την φαντασία τους, γίνονται πιο τολμηρά, ανακαλύπτουν κι εκφράζουν τα συναισθήματά τους, τις φοβίες τους και τις υποσυνείδητες επιθυμίες τους. Δοκιμάζουν διαφορετικούς τρόπους σωματικής έκφρασης, μπαίνουν στη διαδικασία μέσα σε ελάχιστο χρόνο να αποκωδικοποιήσουν και να ερμηνεύσουν τα μηνύματα που δέχονται από τα άλλα παιδιά της ομάδας μέσα από τη γλώσσα σώματος και τον λόγο τους και απέναντι σ’ αυτά τα μηνύματα να δράσουν ταχύτατα! Άρα ενισχύεται η παρατήρηση, η συγκέντρωση, η γρήγορη σκέψη της επόμενης ατάκας, προκειμένου να συνεχιστεί η ομαλά το παιχνίδι. Επιπλέον, συντονίζεται ο λόγος ο τρόπου εκφοράς αυτού και ο χρωματισμός του, η σωματική κίνηση των παιδιών δίχως να προκληθεί κάποιο ατύχημα, η εναλλαγή συναισθημάτων τους και η ενεργητικής τους ακοή. Το σώμα χαλαρώνει, διαχειρίζονται το άγχος τους και εισάγονται στην υποκριτική τέχνη μέσα από το παιχνίδι. Ενισχύεται η αυτοπεποίθησή τους, ανακαλύπτουν καλύτερα πτυχές του εαυτού τους, να εμπιστεύονται καθώς και να αποδέχονται το κάθε στοιχείο που παρουσιάζει το κάθε μέλος της θεατρικής ομάδας που ανήκει. Πολύ σημαντικό είναι και το γεγονός ότι μπορούν να πραγματευτούν θέματα που αφορούν την βία, τον ρατσισμό και τα κοινωνικά προβλήματα μέσο του παιχνιδιού. Για τη σωστή λειτουργία και ανάπτυξη των παραπάνω χρειάζεται ομαδικό πνεύμα και συνεργασία όλης της ομάδας για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
